Ah Bu Erkekler




Ah ahh..

Hangi yüzyılda kadınlar acizleşleşti yada hangi yüzyıldı ki o erkekler güç sembolü oluvermişti bir anda..

Erkek değil miydi bir kadından doğan ve yine o değil miydi aslında bir elmanın diğer yarısı olan..

Ne vakit değişti düzen..

Ne vakit anlamını yitirdi her şey..

Erkek değil miydi kadına aşık olan, onu koruyup kollayan..

Değil miydi ki o iyi günde kötü günde diyerek yemini yüzüğünü takan..

Hangi yüzyıldı biri söylesin bana anlayışın esarete çevrildiği.. kadının ilkelleştirildiği..

Ah bu erkekler!

Güveni kudretiyle devirenler mi oldular bir anda..

Huzuru bulutlara, semalara mı yolladılar..

Ne oldu bunca duygulara..

Annesiyle kadınını ayırt edemeyecek kadar ne vakit bozuldu bu rüya..

Hürmetin el öpmeye indirgendiği, saygının yalan söylemeyle eşlendiği, yapmacık ilişkilerin kabul gördüğü, kadir kıymetin çöp konteynrlarına yüklendiği bir yer mi artık bu dünya..

Bir yağmur yağsa temizlenir mi bunca kirlilik.. bunca hüzün.

En derin okyanus kadar derindir kadınlar.. ve bir kadının karşısında tek boyutta, en basit şekilde düşünülmeyeceğini ne ara unutuverdiler ki acaba?

Ah bu erkekler!

Gözümüzün onca gördüğü mü yanlıştı ki bunca zaman..

Gönlümüz mü bir yalana sarıldı yoksa..

Nedir bu olanlar..

Bilen söylesin susmasın.. Kadın mıdır kadını düşman eden yoksa erkek miydi hep zaten kadına diş bileyen..

Yaşanmışlıklar olgunlaştırıyor da bu ruhu delik deşik etmek de neydi ki?

Kim ne fayda sağlayacaktı bir kadının gözyaşlarından..

Sarıp sarmalanması gereken her saçının teli açken sevgiye, hangi kadın üzülmek isterdi ki..

Ah şu erkekler!

Erkek miydi yanlış olan yoksa erkeğin doğumunda canını ona katan kadın mıydı?

Neydi işin doğrusu..

Kadını kadın yapan, onu sevgiyle saran da erkek değil miydi ki zamanında..

Ne ara unutuldu tüm anılar..

Doğru tek miydi ki?

Doğru hep erkeğin bildiği miydi?

Kadın da göremez miydi, gerçeği hissedemez miydi?

Ah ahh..

Daha neyi ispatlayacaktı ki zaten yetmez miydi?

Kadını tam yapacak tamamlayacak olan Erkek değil miydi ki?

Hangi yüzyıldı bu erkekleri şaşırtan..

Farketmediler mi acaba kalbi katılaşan kadını onca yaşananlardan..

İncindi mi, tükendi mi kadın yoksa?

Sevgi yeşeren kalbinden kök kök koparıldı mı filizler?

Neye tutunmuştu bunca zaman, ne içindi her paylaşılan?

Ah bu erkekler!

Nelerden vazgeçmişti kadın acaba ne içindi her geride kalan?

Kimlikler mi karıştı ?

Korku muydu onları mum yapan?  yoksa bilememezlik miydi?

Sorgulayamamak mıydı robotlaştıran onları yoksa cehaletleri miydi?

Kim çaldı onlardan duygularını..

Bu kadar ıssızlaştıkları hangi yüzyıldı acaba?

Ne vakit yeniden bir kadını ezmeden kendi ezilmişliklerini tamir edip hür iradelerine kavuşabilecekler acaba..

Ah bu erkekler!

Çok zor bu erkekler..

Hakkımda : defnenin masali

Beni tanimaya başlayan SEN hoşgeldin masal aileme.. hep mutlu kalmak, birlikte olmak dilegiyle..

8 yorum:

  1. ah ah erkekleri böyle yapan anneler bir deeee :)

    YanıtlaSil
  2. Erkek çocukları ailede kız çocuklarıyla beraber eşit eğitim,terbiye,muamale görmediği sürece ve o erkek çocuğu kendini geliştiremediği ve yetiştiremediği sürece hep yazılır çizilir ve daha çokkk konuşulur bu mevzular..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Elbette herşey ailede başlıyor ancak Allah akıl veriyor, zaman değişiyor onca hayat deneyimi ile kişiler de kendini geliştirmeli biraz.. Erkekler bu konuda hep geride.. Kişisel gelişim kitapları okuyan, buna yönelik çalışmalar yapan kendini bu konularla besleyenler yalnızca Türkiye değil dünyada böyle çoğunlukla kadınlar.. Neden? Gelişime değişime çok açığız onlarsa hep ağaydı paşaydı aslandı.. gerek yoktu hiç olmadı :)

      Sil
    2. Aynen dediğin gibi.İş ailede başlar kişide biter.Ama sor bakalım hangi erkek kişisel gelişime açık? ''Benim'' diyen erkeği ayakta alkışlarım...

      Sil
    3. Bence de :)) Bende ayakta alkışlarım ama yok belki bizlerin çocuklarının dönemine, yani inşallah :)

      Sil
  3. Kalemine sağlık, yüreğine sağlık, aklına fikrine sağlık Feray'cım. Öyle güzel aktarıyorsun ki her yazında etkileniyorum. Çok öpüyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Canım benim... birbirimize kelimelerimizle dokunabilmek ne güzel şey..

      Sil